غلام چشم آن ترکم...

دارم آهنگ "تو کافردل" استاد شجریان رو گوش میدم.چقدر خوبه این آهنگ.چقدر یه حس عجیبی بهم میده.چقدر زندگی با صدای استاد شجریان قشنگ تره.یه پوشه توی گوشیم دارم که هر آهنگی رو که حس خوب و خاصی بهم بده اونجا نگه میدارم.موسیقی برام همیشه چیز عجیبی بوده.به نظرم یکی از سرمایه های بزرگ آدم آهنگ هاییه که وقتی بهشون گوش میده خاطراتش زنده میشه.موسیقی و " بو ".من همین حس رو نسبت به بوی عطر هم دارم.نسبت به بوی گل سرخ.نسبت به بوی خاک بارون خورده،بوی کتاب های نو.اینا خوبه.خیلی خوبه.درسته آدم بغض میکنه اما بهش حس عجیبی میده.برای من این حس باارزشه.یادمه یه بار تو خیابون بودم و بوی یه عطر پیچید تو هوا.یه لحظه میخکوب شدم.نمیدونم چند سال قبل کجا این بو رو شنیده بودم اما انگاری لحظه ی خوبی بوده که اینقدر این بو بهم حس خوبی داد.
این روزا حالم خوبه.درسامو میخونم،به گل هام رسیدگی میکنم،اتاقمو جمع و جور میکنم،شعرای اخوام ثالث هم کنار دستمه و گاهی یه شعری هم میخونم.همینا.کارای ساده اما خوبه.
صداش پیچیده:
غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو


منبع این نوشته : منبع
خوبه ,نسبت ,میده ,عجیبی ,آهنگ ,چقدر ,استاد شجریان